"Απόδραση απ' την πόλη, αποτοξίνωση απ' τα πάντα!"

Ένα δεκαήμερο (...και κάτι) έλειψα από την πόλη και νιώθω ότι πήγα σε άλλη χώρα και ξαναγύρισα! Ένα δεκαήμερο στην επαρχία, στα μέρη μου, στο γενέθλιο τόπο! Μακριά από κέντρα εξουσίας, αποκλεισμένα υπουργεία και κοινοβούλιο, πορείες, διαδηλώσεις, επεισόδια...
Οι άνθρωποι, αγρότες στο σύνολό τους (οι περισσότεροι συνταξιούχοι πλέον). Οι "ενεργοί", τρέχουν με τις δουλειές τους αυτή την εποχή! Η πρώτη κουβέντα-καλωσόρισμα στο καφενείο: "Καλά, βρε, τι σας πειράζουν τα παιδιά μας και τα βαράτε;"(!) Το 'χουν σίγουρο ότι, αφού είσαι ακόμα στην Αθήνα, πλακώνεσαι κάθε μέρα με τους αστυνομικούς στο Σύνταγμα! Ίσως, το 'χουν και απωθημένο που είναι τόσο μακριά και δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο! Τι να πεις, τώρα, σε γονείς (με τους οποίους μεγάλωσες μαζί) που "έδιωξαν" από κοντά τους τα παιδιά τους (τα οποία γνωρίζεις από μωρά) για να ζήσουν μια καλύτερη ζωή(;) και τώρα τα βλέπουν στην τηλεόραση με όπλα, κράνη, πανοπλίες, μάσκες και ψεκαστήρες να δέρνονται με απλούς ανθρώπους κάθε ηλικίας (σαν κι αυτούς, σαν και σένα), οι οποίοι διαμαρτύρονται ενάντια σε όσους οδήγησαν τη χώρα σ' αυτή την κατάσταση, ενώ όλοι μαζί θα ΄πρεπε να δέρνουν κάποιους άλλους; Τέλος πάντων...

'Ενα δεκαήμερο χωρίς διαδίκτυο, κινητό τηλέφωνο, εφημερίδες, τηλεόραση, πληροφόρηση γενικά, για ο,τιδήποτε συνέβαινε έξω απ' το μικρόκοσμο της τοπικής κοινωνίας! Ακόμα και το σκάνδαλο της περιοχής (η σύλληψη μεγάλου κυκλώματος στη Λάρισα -200 άτομα περίπου- που κατηγορείται για εμπόριο όπλων, ναρκωτικών, "συμβόλαια θανάτου" κ.τ.λ.) από στόμα σε στόμα κυκλοφόρησε και το μάθαμε! Μόνη παρέα και συντροφιά η εξάχρονη Ματίνα, η εβδομηντάχρονη κυρά Σταματία και οι υπόλοιποι άνθρωποι του τόπου μου! Οι άνθρωποι με τους οποίους είτε είσαι συγγενής μαζί τους είτε είσαι φίλος! Που πίνεις μαζί τους το καφεδάκι το πρωί, το τσιπουράκι λίγο πριν το μεσημέρι, τη μπυρίτσα το βράδυ! Που γλεντάς, γελάς, συζητάς, διαφωνείς, τσακώνεσαι και την άλλη μέρα τα ξανακάνεις όλα από την αρχή μαζί τους! Μπορεί να μην είναι οι καλύτεροι (γιατί είμαστε εμείς;), αλλά είναι οι δικοί μου άνθρωποι κι αυτό μου φτάνει!
Όλα αυτά σε συνδυσμό με την απόλυτη ηρεμία και γαλήνη που επικρατεί στο χωριό (με τους λιγοστούς μόνιμους κατοίκους) και τις εναλασσόμενες ομορφιές του καταπράσινου -ακόμα- τοπίου (που το βλέπεις διαφορετικό απ' ό,τι το θυμάσαι μικρός, αφού η δραματική μείωση της κτηνοτροφίας επέτρεψε την ταχύτατη ανάπτυξη της βλάστησης), σε κάνουν να νιώθεις ότι "είσαι αλλού" και να μη θες να ξαναγυρίσεις πίσω στην πόλη, στο χώρο της δουλειάς σου, στις υποχρεώσεις σου...

Ένα δεκαήμερο, λοιπόν, πραγματικής απόδρασης από την καθημερινότητα της πόλης και απαραίτητης αποτοξίνωσης απ' όλα τα μικροπράγματα που μας κρατάνε σκλαβωμένους σ΄αυτήν και μας κλέβουν το χρόνο μας και τη ζωή μας! Αφού επιστρέψαμε, ας την ανεχτούμε μέχρι την επόμενη απόδραση, που -ευτυχώς- δεν αργεί και πολύ...

"Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει..."

Πριν καλά καλά ολοκληρώσει το τελευταίο του έργο ο Σύλλογος του χωριού μας (διαμόρφωση του εσωτερικού του σχολείου, ώστε να χρησιμοποιηθεί η μία αίθουσα ως λαογραφικό μουσείο μελλοντικά και το γραφείο των δασκάλων ως γραφείο του Συλλόγου), έβαλε πλώρη να υλοποιήσει μια ιδέα που υπήρχε εδώ και καναδυό χρόνια: την κατασκευή ενός ξύλινου σπιτιού σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία του χωριού, όπου τα τελευταία χρόνια -ουκ ολίγες φορές- περάσαμε αξέχαστες μέρες και νύχτες!
Η τοποθεσία είναι "Στ' Λιάκ'(η)" (η κορυφή πάνω από το "Κρυονέρι", όπου κάναμε παλιά την Πρωτομαγιά). Η θέα του απλώνεται από το βουνό της Δεσκάτης (Βουνάσα) μέχρι το "Μεσιακό"! Βλέπεις μπροστά σου, χαμηλά, τα "Τσιαϊρια" (μέχρι και τα φουγάρα της ΔΕΗ στην Κοζάνη φαίνονται στο βάθος) και απέναντι, ψηλά, τον επιβλητικό Αμάρμπεη! Το μέρος γύρω είναι γεμάτο από βελανιδιές, γκορτσιές, αγριοκορομηλιές, πουρνάρια και κέδρους! Σχηματίζει ένα πανέμορφο "μπαλκόνι" ανατολικά (προς τη μεριά του Αμάρμπεη) και από κάτω κυλάει ο "Μέγας λάκκος", ο οποίος εκεί ακριβώς ενώνεται με τον "Τσιαϊρίσιο".
Ο χώρος έχει οριοθετηθεί, το ακριβές σημείο εγκατάστασης έχει αποφασιστεί, τα σχέδια του ξύλινου σπιτιού έχουν βγει, τα κονδύλια έχουν βρεθεί! Το μόνο που μένει είναι η τελική έγκριση από το δήμο και τη δασική υπηρεσία (οι οποίοι καταρχήν δεν έχουν καμιά αντίρρηση)! Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή 5Χ5 μέτρων, με πόρτα και παράθυρα στις τρεις πλευρές της και τζάκι στην τέταρτη (πιθανόν και μια μικρή βεράντα στην είσοδο)! Ελπίζω μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού να έχουν ρυθμιστεί και οι τελευταίες λεπτομέρειες, ώστε τις μέρες του Αυγούστου να το καμαρώσουμε και να το χαρούμε!
Τελικά, δε θέλουμε και πολλά πράγματα για να κάνουμε τη διαμονή στον τόπο μας πιο όμορφη και πιο ευχάριστη! Αρκεί που είναι μες στην εξοχή, που συναντούμε εκεί τους δικούς μας ανθρώπους (παιδικούς μας φίλους, συγγενείς και γνωστούς), που τα παιδιά μας γνωρίζουν και χαίρονται έναν άλλο τρόπο ζωής, που ξεφεύγουμε από τα δεινά της πόλης που έχει εγκλωβίσει τις ζωές μας! Αν, τώρα, δημιουργήσουμε και κάποιες μικρές προϋποθέσεις, ώστε να τον αγαπήσουν περισσότερο και οι επόμενες γενιές (που δε γεννήθηκαν εκεί) και να τον επισκέπτονται συχνότερα όταν μεγαλώσουν, τότε ακόμα καλύτερα...

"Οι τελευταίοι των Μοϊκα(Ο)ΝΩΝ !"

Τον συνάντησα τις μέρες του Πάσχα, λίγο πιο πέρα από το σπίτι μου, σ' έναν χέρσο μπαξέ (της θειας Νάτσαινας του Σαλιώρα), απέναντι απ' το εγκαταλειμμένο τυροκομείο, να βόσκει και να λιάζεται! Έκανα μια πρωινή βόλτα ανάμεσα στους μπαξέδες (όπως τότε που ήμουν πιτσιρικάς και τριγυρνούσα μαζί με τον αδερφό μου και τους παιδικούς μας φίλους για να παίξουμε ή για να "τρυγήσουμε" τα καρποφόρα τους) και τον είδα.
Μόνος μες στους κήπους, που κάποτε (αυτή την εποχή περίπου) γινόταν πανηγύρι από τους νοικοκυραίους που όργωναν, με τ' "αδέρφια" του και τα "ξαδέρφια" του να τραβούν αγόγγυστα το ξύλινο αλέτρι (ιδιοκατασκευή του νοικοκύρη συνήθως), ανοίγοντας αυλάκια για να φυτευτούν τα ζαρζαβατικά και τα όσπρια (τα καλύτερα και τα πρωιμότερα που έβγαιναν στο χωριό)! Τώρα, παρατημένοι και ακαλλιέργητοι οι περισσότεροι...

Τότε, δεν υπήρχε σπίτι που να μην έχει το "ζευγάρι" του! Τα περισσότερα είχαν από δύο μουλάρια (καθότι είναι πιο δυνατά και πιο ανθεκτικά). Λιγότερα είχαν άλογα και γαϊδουράκια (ζευγάρι με ένα μουλάρι συνήθως). Ήταν οι "εργάτες" κάθε σπιτιού! Τώρα, τα έφαγε η πρόοδος και η τεχνολογία. Τα τρακτέρ και τα "αγροτικά" πήραν τη θέση τους. Έγιναν περισσότερα κι από τους μόνιμους κατοίκους!
Σήμερα έχουν απομείνει στο χωριό όλα κι όλα τρία γαϊδουράκια (του μπαρμπα-Θύμιου Παπαμαργαρίτη, του μπαρμπα-Δημήτρη Πλάτανου και του μπαρμπα-Θόδωρου Κοντοτάσιου) κι ένα άλογο (του μπαρμπα-Τάκη Παπαθανασίου)! Τα κρατάνε οι ιδιοκτήτες τους ακόμα επειδή είναι "δεμένοι" μαζί τους, για συναισθηματικούς λόγους. Τα κρατάνε κι ας μην τους προσφέρουν πια καμιά βοήθεια στις δουλειές τους κι ας τους τρώνε μέρος της πενιχρής αγροτικής τους σύνταξης κι ας τους είναι βάρος πολλές φορές επειδή δεν μπορούν να λείψουν και να τ' αφήσουν μόνα τους!
Έχουν γίνει κι αυτά είδος προς εξαφάνιση, από κει που ήταν άκρως απαραίτητα μέχρι τη δεκαετία του '80! Ευτυχώς όμως που υπάρχουν και πρόλαβαν να τα δουν και τα παιδιά μας ζωντανά και ν' ανεβούν στην πλάτη τους πριν χαθούν κι αυτά! Ελπίζω να μη συμβεί το ίδιο και με τα άλλα οικόσιτα και ψάχνουμε σε καμιά δεκαριά χρόνια κατσίκα ή αγελάδα για να τη δείξουμε στα παιδιά ή να τη φωτογραφίσουμε!